
Wśród funkcji jakie pełnią finanse wyróżniamy przede wszystkim funkcję alokacyjną, gdzie państwo dysponując zasobami pieniężnymi w formie budżetu może przemieszczać środki finansowe na zadania, które ma obowiązek spełniać, albo też na dziedziny wymagające dofinansowania lub też na dziedziny, które ze swojej istoty nie przynoszą zysku a ich prowadzenie jest konieczne dla istnienia państwa i zbiorowych potrzeb obywateli. Kolejną z funkcji może być redystrybucyjna wykorzystująca wtórny podział PKB. W każdym społeczeństwie istnieją potrzeby zbiorowe, które państwo powinno zaspokajać, co rodzi potrzebę stosowania mechanizmu podzielenia środków uzyskanych w sferze produkcyjnej do sfery nieprodukcyjnej, funkcja ta jest podstawą funkcji finansów publicznych. Kolejną funkcją jest kontrolna, gdzie redystrybucja PKB dokonywana poprzez obieg pieniężny pozwala poprzez ściśle określone reguły ewidencjonowania wszystkich zjawisk finansowych poprzez jednostki sektora publicznego na wyciąganie wniosków o stanie gospodarki państwa i przeciwdziałanie nadużyciom mogących powstać w gospodarowaniu finansami publicznymi a także umożliwia kontrole prowadzenia tej gospodarki. Funkcja stabilizacyjna to spełnianie przez finanse, polega ona na tym, że prawidłowe alokowanie środków, ich redystrybucja oraz wnikliwa kontrola umożliwia wypełnianie przez państwo celu nadrzędnego którym jest stabilizacja gospodarcza, czyli zmniejszanie bezrobocia, regulowanie popytu publicznego, rozwój harmonijny równomierny. Mechanizm tej funkcji polega na tym, że państwo poprzez dobór odpowiednich źródeł swoich dochodów oraz ustalenie kierunków ich wydatkowania może zachęcać lub zniechęcać podmioty do aktywności gospodarczej a wszystkie te funkcje umożliwiają kontrolę finansów w obszarze danego państwa, nie są jednak wymierne, gdy weźmiemy pod uwagę udział interesów poza obszarem Polski. Wyróżniamy zatem cztery funkcje, które przenikają się wzajemnie tworząc obszar finansów publicznych.







